Οι άνθρωποι που πάσχουν από ημικρανία συχνά δεν μιλούν για το πρόβλημά τους. Οι ψευδείς αντιλήψεις ότι η ημικρανία είναι μόνο ένας κακός πονοκέφαλος επικρατούν στον πολιτισμό μας. Μόνο όταν κάποιος που πάσχει ξεκινήσει μια συζήτηση γύρω από την ημικρανία, οι άλλοι θα μοιραστούν τις εμπειρίες τους με την ημικρανία και θα το συζητήσουν ως ασθένεια αντί για προσωρινή ταλαιπωρία.
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει περισσότερη συζήτηση για την ημικρανία είναι απίστευτο επειδή η ημικρανία δεν είναι νέο φαινόμενο. Οι άνθρωποι έχουν «δώσει μάχες» με τις ημικρανίες για αιώνες.
Η Ημικρανία στους αιώνες
Ο Ιπποκράτης λέγεται ότι περιέγραψε την ημικρανία ήδη από το 460 π.Χ., αναφέροντας συγκεκριμένα ένα λαμπερό φως που μοιάζει με αύρα. Έχουμε δει επίσης γραπτά σχετικά με την ημικρανία το 30 μ.Χ. όταν ο Κέλσος, Ρωμαίος ιατρικός συγγραφέας, περιέγραφε «μεγάλη αδυναμία στο κεφάλι… μερικές φορές ο πόνος είναι πιο βίαιος, αλλά σύντομος, όχι όμως θανατηφόρος».
Η ημικρανία έχει επίσης επηρεάσει αναγνωρισμένους συγγραφείς και καλλιτέχνες σε όλη την ιστορία, όπως η Βιρτζίνια Γούλφ, ο Λιούις Κάρολ, ο Κλοντ Μονέ και ο Βίνσεντ βαν Γκογκ. Πιο πρόσφατα, η ημικρανία έχει «αγγίξει» καλλιτέχνες και αθλητές όπως η Janet Jackson, ο Kareem Abdul-Jabbar και η Serena Williams, για να αναφέρουμε κάποιους. Η ημικρανία λοιπόν δεν είναι κάτι καινούργιο.
Έχει αλλάξει η συζήτηση;
Παρά το γεγονός ότι 1 στα 7 άτομα παγκοσμίως επηρεάζεται από ημικρανία, η συζήτηση γύρω από την ημικρανία ως πραγματική διαταραχή είναι σχεδόν ανύπαρκτη
Το 1979, η Joan Didion έγραψε το δοκίμιο «In Bed». Έγραψε: «Επειδή δεν είχα όγκο στον εγκέφαλο, κανένα πρόβλημα στα μάτια, δεν είχα υψηλή αρτηριακή πίεση, δεν μου συνέβαινε τίποτα: Είχα απλώς ημικρανία και η ημικρανία ήταν, όπως ξέρουν όλοι όσοι δεν πάσχουν από αυτή, απλώς στη φαντασία». Συνεχίζει, «Όλοι όσοι έχουμε ημικρανία υποφέρουμε όχι μόνο από τις ίδιες τις κρίσεις αλλά και από την κοινή πεποίθηση ότι αρνούμαστε με ένα διεστραμμένο τρόπο να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας παίρνοντας μερικές ασπιρίνες, ότι εμείς αρρωσταίνουμε τον εαυτό μας, ότι το προκαλούμε εμείς οι ίδιοι.'”
Δυστυχώς οι αντιλήψεις δεν έχουν μετακινηθεί πολύ τα σχεδόν 40 χρόνια από τότε που η Joan Didion έγραψε αυτό το δοκίμιο. Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ημικρανία είναι, στην καλύτερη περίπτωση, πονοκέφαλος και στη χειρότερη, δικαιολογία για αποφυγή από την εργασία ή τις κοινωνικές υποχρεώσεις. Ως αποτέλεσμα, πολλοί άνθρωποι που ζουν με ημικρανία δεν μιλούν για το τι περνούν. Αντ ‘αυτού, υποφέρουν σιωπηλά.
Καθημερινή μάχη
Μπορεί οι γυναίκες να έχουν τρεις φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εκδηλώσουν κρίσεις ημικρανίας συγκριτικά με τους άνδρες, αλλά μια νέα έρευνα η οποία διεξήχθη από την φαρμακευτική εταιρεία Teva σε παγκόσμιο επίπεδο, δείχνει ότι η επίπτωση είναι πιο μεγάλη από αυτή που αναφέρεται στα στατιστικά δεδομένα. Σχεδόν σε κάθε τομέα της ζωής που διερευνήθηκε, αποκαλύφθηκαν αξιοσημείωτες διαφορές στην επίπτωση που έχει η ημικρανία στις γυναίκες συγκριτικά με τους άνδρες.
Σε ότι αφορά στην ευρύτερη επίπτωση, 71% των γυναικών ανέφεραν ότι η γενικότερη υγεία και ευεξία τους επηρεάζεται από την ημικρανία, συγκριτικά με το 63% των ανδρών.
Αυτή η διαφορά αντικατοπτρίστηκε σε όλο το εύρος των αποτελεσμάτων. Όπως και η Κ., η οποία λέει ότι νιώθει «εξουθενωμένη σχεδόν σε καθημερινή βάση», 58% των γυναικών αναφέρουν αίσθημα εξουθένωσης, συγκριτικά με το 45% των ανδρών.
Αυτή η συναισθηματική επιβάρυνση αντανακλάται επίσης σε αυξημένα επίπεδα θλίψης (γυναίκες 38%, άνδρες 30%) και ένα αίσθημα ότι οι τρίτοι τους παρεξηγούν (γυναίκες 23%, άνδρες 17%)*.
Υπάρχει ανάγκη για περισσότερη ενημέρωση
Υπάρχει ανάγκη να κατανοήσουμε περισσότερο και να εκτιμήσουμε την επίπτωση της ημικρανίας σε άνδρες και γυναίκες που πλήττονται από αυτή την πάθηση. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επίπτωση της ημικρανίας επιβαρύνει δυσανάλογα τις γυναίκες ασθενείς και ότι όλοι οι πάσχοντες από ημικρανία θα πρέπει να διερευνήσουν με τον γιατρό τους τους τρόπους αντιμετώπισης.
*Σχετικά με την έρευνα της Teva:
Διαδικτυακή Έρευνα σε 12.545 ασθενείς με ημικρανία διεξήχθη στην Αργεντινή, Αυστραλία, Βέλγιο, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία, Ισραήλ, Ιταλία, Μεξικό, Ολλανδία, Πολωνία, Σουηδία, Τσεχία, Ρωσία, τον Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 2019, χρησιμοποιώντας ερωτηματολόγιο το οποίο διανεμήθηκε σε ενήλικες οι οποίοι ανέφεραν τουλάχιστον 4 ημέρες με ημικρανία τον μήνα. Όλα τα κείμενα σε εισαγωγικά είναι ρητές δηλώσεις από τους συμμετέχοντες. Τα παραπάνω αποτελούν μερική αντιπροσώπευση της έκθεσης και συνεπώς δεν πρέπει να αποτελούν βάση για οποιαδήποτε χρήση.
Article resources
- 50 famous and influential people with migraine (2018). http://www.blog.migrainepal.com/blog/50-famous-and-influential-with-migraine
- Facts and figures. (n.d.). https://www.migrainetrust.org/about-migraine/migraine-what-is-it/facts-figures/
- Glaser A. (2017). 10 of the most important people with migraine throughout history. https://migraineagain.com/important-people-with-migraine-history/
- Glaser A. (2017). Famous artists with migraine throughout history. https://migraineagain.com/famous-artists-with-migraine-throughout-history/
- Migraine facts. (2018). http://migraineresearchfoundation.org/about-migraine/migraine-facts/
- Pearce JMS. (1986). Historical aspects of migraine. http://jnnp.bmj.com/content/jnnp/49/10/1097.full.pdf
- Stuckey-French N. (2012). “In Bed” by Joan Didion (1979). http://nedstuckeyfrench.com/essays-in-america/in-bed-by-joan-didion/