«Είστε η τελευταία µου πελάτισσα για σήµερα, µετά κλείνω!», µου λέει χαµογελώντας ο οδηγός του ταξί. Είναι 10 το πρωί. «Πόσες ώρες δουλεύετε σερί;», ρωτάω,...
Τσίτα µπόµπα και µε τα νεύρα κρόσσια µου γυρίσατε από τις διακοπές, πσυχούλες µου. Περνούσατε υπέροχα εκεί που καλοκαιριάσατε και είστε έξαλλοι που γυρίσατε εδώ...
Είναι τέλος Ιουλίου. Είμαι στο γραφείο και από πάνω περνάνε ξυστά (κυριολεκτικά) πυροσβεστικά Canadair, περιπολώντας στην περιοχή. Τα βλέπω να κάνουν κύκλους – σαν τεράστια...
Ένα τεύχος αφιερωµένο στον Άνθρωπο περιέχει, εκ των πραγµάτων, πολλά κλισέ – για την επιτακτική ανάγκη η σύγχρονη κοινωνία να γίνει πιο ανθρωποκεντρική, για την...
«Αξίζει για την αγάπη να κάνει κανείς τόσες θυσίες;», ρωτάω τον Μιχάλη Συριόπουλο, µε αφορµή τον Αλέξανδρο Ντεσλόρ, τον τηλεοπτικό του χαρακτήρα στο “Grand Hotel”,...
Η άνοιξη ήταν πάντα µπερδευτική. Ή, καλύτερα, είναι η πιο σχιζοφρενής εποχή του χρόνου. Τη µια µέρα λες «Καλοκαίρι, ρε φίλε!», βγαίνεις µε κοντοµάνικο, σαγιονάρες,...