Η ζωή ενός εργαζόμενου χρόνιου ασθενούς κατά την πανδημία

Γ. Ιωσηφίδης: «Στη δυσκολία εσύ πρέπει να ενεργήσεις με το παράδειγμά σου…»

Η ζωή για κάποιον που, εν καιρώ πανδημίας, εργάζεται και εκτίθεται καθημερινά στον κορονοϊό, όντας ο ίδιος χρόνιος ασθενής, σημαίνει μια συνεχή προσπάθεια για ζωή. Αυτό πιστεύει ο κ. Γιώργος Ιωσηφίδης, ένας άνθρωπος με ηγετικό ρόλο στον χώρο της εκπαίδευσης, που η πανδημία τον βρήκε να αντιμετωπίζει παράλληλα ένα χρόνιο νόσημα. Γι’ αυτό και, από την αρχή της εμφάνισης του SARS-CoV-2, ο ίδιος αποφάσισε ότι δεν θα άφηνε την πανδημία να του στερήσει την ποιότητα ζωής του.

της Μαρίας Τσουλλόφτα

Έχοντας να παλέψει με την χρόνια νόσο στην πρώτη φάση εξάπλωσης του SARS-CoV-2, κατά την οποία υπήρχε ακόμα άγνοια για τον ιό, ο κ. Ιωσηφίδης μπήκε σε σκέψεις, έχοντας ενδοιασμούς για το αν θα έπρεπε να συνεχίσει με τη θεραπεία του. Ωστόσο δεν την παραμέλησε, θεωρώντας ότι δεν θα άλλαζαν εύκολα και γρήγορα τα δεδομένα. Πάντα θα υπήρχε ο κίνδυνος του SARS-CoV-2, και πάντα η θεραπεία του θα έπρεπε να γίνει. Ένιωθε ότι έπρεπε να καθησυχάζει τόσο τον ίδιο του τον εαυτό, όσο και την οικογένειά του, κρατώντας μια δυναμική στάση και βοηθώντας παράλληλα και τους γύρω του να αντιμετωπίζουν με νηφαλιότητα τη δύσκολη κατάσταση που είχε φέρει η πανδημία.
«Όσο σημαντική ήταν η στήριξη και ψυχραιμία της οικογένειάς μου, άλλο τόσο καίριας σημασίας ήταν η αντιμετώπιση που έλαβα από τον γιατρό μου και το νοσηλευτικό προσωπικό», τονίζει, σχολιάζοντας ότι τα σωστά μέτρα προστασίας που λαμβάνονταν, σε συνδυασμό με τη λογική αντιμετώπιση της κατάστασης, βοήθησαν στην ενδυνάμωσή του.

Η πρόκληση της εργασίας εν μέσω πανδημίας
Δεδομένου ότι η δουλειά ενός διευθυντή Λυκείου απαιτεί να έρχεται σε επαφή με πολύ κόσμο και κυρίως με εφήβους, οι οποίοι συχνά δεν τηρούν απόλυτα τα μέτρα προστασίας, πώς λειτούργησε ο ίδιος μέσα σε μια τέτοια συνθήκη;
«Ο κορονοϊός δεν με εμπόδισε, παρά ελάχιστα, στο να κάνω όσα έκανα και πριν την πανδημία», απαντά, τονίζοντας όμως ξεκάθαρα ότι στον χώρο της Παιδείας ακυρώθηκαν πολλές σημαντικές δράσεις. «Ήταν πολύ δύσκολο να υπηρετηθεί το “ευ ζην” στην εκπαίδευση. Τονίζαμε καθημερινά στους μαθητές και τις μαθήτριες τι θα πρέπει να κάνουμε όλοι, ώστε να μην αντιμετωπίσουμε κάποιο πρόβλημα στην υγεία μας. Η σκέψη όλων ήταν πώς να προστατευθούμε σωματικά, όχι ψυχικά».
Με γνώμονα τα μέτρα προφύλαξης, ο κ. Ιωσηφίδης συνέχισε τη ρουτίνα της δουλειάς του, συναντούσε πάντα όσους είχαν την ανάγκη να επικοινωνήσουν μαζί του, γνωρίζοντας πάντα το ρίσκο που υπήρχε, το οποίο όμως δεν θεωρούσε μεγαλύτερο από το ρίσκο οποιουδήποτε ανθρώπου που συνέχιζε με τις καθημερινές του εργασίες: «Θα ήταν υποκρισία εκ μέρους μου να αρνηθώ να εκτελέσω τα καθήκοντά μου, ενώ την ίδια στιγμή υπήρχαν άλλοι συνάνθρωποι και συνεργάτες μου, οι οποίοι ήταν εκτεθειμένοι σε περισσότερους κινδύνους από ό,τι εγώ»…
Έχοντας στο μυαλό του ότι ο ρόλος του στην εργασία του ήταν σημαντικός, επέλεγε να είναι ψύχραιμος και λογικός στις δύσκολες στιγμές. «Αν έβαζα μπροστά τις προσωπικές μου δυσκολίες, δεν θα υπηρετούσα όσα είχα υιοθετήσει στη ζωή μου… Και στη δυσκολία εσύ πρέπει να ενεργήσεις με το παράδειγμά σου. Ναι, κι εγώ έχω προβλήματα και ανησυχίες, αλλά με ένα μέτρο».
Η άποψή του είναι ότι, μέχρι να περάσει εντελώς αυτή η πανδημία, πρέπει να συνηθίσουμε να ζούμε με αυτήν την πραγματικότητα, στην οποία όμως οφείλουμε να είμαστε ενεργοί, λαμβάνοντας τα σωστά μέτρα προφύλαξης και κάνοντας, παράλληλα, σωστή ιεράρχηση των επιλογών μας στην κοινωνική ζωή. «Όλοι οι άνθρωποι οφείλουν στον εαυτό τους να κάνουν, όσο μπορούν καλύτερα, όλα όσα έκαναν και στην προ Covid εποχή χωρίς εφησυχασμό, αλλά ούτε και με πανικό», σημειώνει ο κ. Ιωσηφίδης.

Ακούγοντας για θανάτους «λόγω υποκείμενου νοσήματος»…
Στο καθημερινό άκουσμα της φράσης «ακόμα ένας θάνατος λόγω υποκείμενου νοσήματος», ο ίδιος δεν φοβήθηκε ποτέ – και αυτή ήταν η άμυνά του. Ήταν η ίδια άμυνα που επιστράτευσε και τότε που είχε διαγνωστεί με τη χρόνια πάθηση. Δεν επέτρεψε στον εαυτό του να εγκλωβιστεί στις σκέψεις ότι ο ίδιος έχει μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τους υπόλοιπους, και ότι αυτή η ιδιαιτερότητα είναι τόσο δυνατή, ώστε να τον αναγκάσει να μην ενεργεί φυσιολογικά.
«Η εργασία μου με τις υποχρεώσεις της, αλλά και η συνεχής απασχόλησή μου, δεν μου αφήνουν χρόνο για να σκέφτομαι διάφορα σενάρια σχετικά με την ασθένειά μου. Κι αυτό είναι κάτι που εφαρμόζω και με τον κορονοϊό». Σκέφτεται θετικά, πιστεύει ότι ακόμα και αν νοσήσει θα το περάσει ελαφρά, δίνοντας προβάδισμα στη θετική έκβαση.
Στην ερώτηση από πού πηγάζει αυτή η τόσο θετική αντιμετώπιση της κατάστασης, ο κ. Ιωσηφίδης απαντά: «Επειδή αγαπώ τον εαυτό μου, την οικογένειά μου και αυτό που κάνω». Ξέρει ότι, από το πρωί που ξεκινά η μέρα του μέχρι να τελειώσει, θα κάνει πράγματα που αγαπά.
Θεωρεί ότι αξίζει το ρίσκο να συνεχίζει να ζει στην κανονικότητά του, εργαζόμενος και κάνοντας αυτό που τον γεμίζει, γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα. Αυτός, όμως, δεν είναι λόγος για να αρνηθείς τη ζωή: «Το “ευ ζην” είναι να νιώθεις καλά με αυτό που κάνεις, με τον τρόπο που επιλέγεις εσύ να ζεις, χωρίς να επιτρέπεις ακόμα και στον κορονοϊό να αλλάξει τη ζωή σου».

Ο κ. Γιώργος Ιωσηφίδης αποφοίτησε από το Λανίτειο Γυμνάσιο Λεμεσού το 1974. Με την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, σπούδασε Φυσικοχημεία στο πανεπιστήμιο του Τορόντο στον Καναδά. Επιστρέφοντας στη Κύπρο το 1981, εργάστηκε αρχικά ως υπεύθυνος ελέγχου ποιότητας φαρμάκων σε φαρμακευτική εταιρεία και, στη συνέχεια, ως καθηγητής Χημείας και Φυσικής στο Grammar School.
Το 1992 διορίστηκε στο δημόσιο ως καθηγητής Φυσικής. Το 1994 αποσπάσθηκε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ως υπεύθυνος διεξαγωγής του εργαστηριακού μέρους της έρευνας TIMSS. Από το 1995 μέχρι το 2005, ήταν υπεύθυνος των δικτύων και των διαδικτυακών υπηρεσιών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Από το 2005 μέχρι το 2009, υπηρέτησε με απόσπαση στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ως υπεύθυνος του Τομέα Μηχανογράφησης.
Προήχθη στη θέση του Διευθυντή Μέσης Εκπαίδευσης το 2009.
Το 2011 εξελέγη Γραμματέας του Συνδέσμου Διευθυντών Μέσης Εκπαίδευσης και το 2015 εξελέγη Πρόεδρος, θέση που διατηρεί μέχρι σήμερα.
Το 2018 διορίστηκε με Υπουργική απόφαση μέλος των επιτροπών Αξιολόγησης των Εκπαιδευτικών και της επιτροπής Αξιολόγησης των Μαθητών.
Από το 2015 υπηρετεί στο Λανίτειο Λύκειο Λεμεσού και είναι ο συντονιστής διευθυντής των σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης Λεμεσού.